Ενήλικοι στην Αίθουσα: Η ταινία του Κ.Γαβρά για τον ΣΥΡΙΖΑ

Ενήλικοι στην Αίθουσα: Η ταινία του Κ.Γαβρά για τον ΣΥΡΙΖΑ

Το παρασκήνιο των διαπραγματεύσεων στο Eurogroup


Σκηνοθεσία: Κώστας Γαβράς

Παίζουν: Χρήστος Λούλης, Αλέξανδρος Μπουρδούμης, Ούλριχ Τούκουρ, Ντάαν Σούρμανς, Βαλέρια Γκολίνο

Περίληψη: Το παρασκήνιο των διαπραγματεύσεων που έλαβαν χώρα ανάμεσα στην κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ και στο Eurogroup σε Αθήνα και Βρυξέλλες προκειμένου να βρεθεί ένας τρόπος διαχείρισης του χρέους των 186 δισεκατομμυρίων ευρώ της Ελλάδας προς τους Ευρωπαίους δανειστές της.

Ο Κώστας Γαβράς για δεύτερη φορά έπειτα από το «Ζ» καταπιάνεται με ένα κατεξοχήν ελληνικό θέμα, βασισμένος στο βιβλίο του Γιάνη Βαρουφάκη «Νικημένοι Αήττητοι». Τα γεγονότα του 2015, το δημοψήφισμα και οι διαπραγματεύσεις της κυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ στο Eurogroup για το ελληνικό χρέος είναι θέματα που εδώ απασχολούν τον Γαβρά, έναν σκηνοθέτη που συνήθως μιλάει για τους αδύνατους. Όμως η ελληνική κρίση και η πολιτική της Ευρωπαϊκής Ένωσης, όχι μόνο για τη χώρα μας αλλά γενικότερα για τις χώρες του Νότου, είναι ένα περίπλοκο ζήτημα, το οποίο δεν εξαντλείται -βασικά, ούτε καν προσεγγίζεται- μόνο με κουτσομπολιά σχετικά με το τι συνέβη πίσω από τις κλειστές πόρτες των διαπραγματεύσεων. Και σε αυτό ακριβώς το σημείο υστερεί η ταινία του Γαβρά, η οποία καταγράφει πράγματα που όλοι έχουμε ακούσει μέσα από το αφήγημα του Γιάνη Βαρουφάκη, χωρίς όμως τελικά να προσθέτει κάτι διαφωτιστικό σε μια πολύπλοκη κατάσταση.

Ενήλικοι στην Αίθουσα: Η ταινία του Κ.Γαβρά για τον ΣΥΡΙΖΑ

Το αποτέλεσμα τελικά είναι ότι η κρίση και η τραγωδία του ελληνικού λαού -για τις οποίες συχνά γίνεται λόγος στην ταινία- παραγκωνίζονται και το προβάδισμα δίνεται σε μια «αγιογραφία» του Βαρουφάκη.

Η φράση της Κριστίν Λανγκάρτ «Σε αυτή την αίθουσα χρειαζόμαστε ενήλικες» δεν έχει εμπνεύσει μόνο τον τίτλο της ταινίας, αλλά και τον τρόπο που ο Γαβράς παρουσιάζει τους εταίρους, δηλαδή ως ένα ανώριμο νηπιαγωγείο. Μια επιλογή όμως που δεν διατηρεί καθ' όλη τη διάρκεια με συνέπεια: έτσι, άλλοτε κινείται σε ένα γκροτέσκ δρόμο, ενώ άλλοτε θυμάται τον παλιό καλό του εαυτό των δυνατών πολιτικών θρίλερ. Το αποτέλεσμα είναι ότι η κλειστοφοβική ατμόσφαιρα που ξέρει να δημιουργεί διακόπτεται από χολιγουντιανά ενσταντανέ, χωρίς τελικά η ταινία να αποκτάει μια κοινή αισθητική γραμμή.

Επιπλέον, ο Έλληνας δημιουργός προκειμένου να κάνει κατανοητά τα όσα συμβαίνουν, εμπλέκει στην αφήγησή του ντοκιμαντερίστικα στοιχεία, ατάκτως ερριμμένα: ηθοποιοί που υποδύονται πραγματικά πρόσωπα -χωρίς βέβαια πάντα να καταλαβαίνουμε ποιος είναι ποιος- μπερδεύονται με σκηνές από δελτία ειδήσεων, δημιουργώντας σύγχυση τον θεατή, ενώ πλάνα με ξιφίες που αποτυπώνουν την ψυχολογική κατάσταση του πρώην πρωθυπουργού φλερτάρουν έντονα με το κιτς.

Ατυχής η μουσική του Αλεξάντερ Ντεσπλά, που θυμίζει τον «Ζορμπά» αλλά και κατάστημα στην Πλάκα, υπογραμμίζοντας συνεχώς ήττες και νίκες, αλλά και το χορικό του φινάλε, που παραπέμπει σε παραστάσεις αρχαίας τραγωδίας αποκλειστικά φτιαγμένης για τουρίστες.

Μόνο οι ηθοποιοί και κυρίως ο Χρήστος Λούλης, που έχει μελετήσει καλά τον Βαρουφάκη και επιλέγει να τον ερμηνεύσει πιο σφαιρικά, προβάλλοντας, όσο του επιτρέπει το σενάριο, κι άλλες πλευρές του ήρωά του, κρατούν τις ισορροπίες σε μια ταινία που μοιάζει χαμένη στις προθέσεις της.

Πηγή: iefimerida.gr